Λεϊσμανίαση: Η πρόληψη σώζει ζωές.

Η λεϊσμανίαση είναι μια από τις πιο σοβαρές ασθένειες στους σκύλους καθώς σε σημαντικό ποσοστό των περιπτώσεων αποβαίνει μοιραία για τον τετράποδο μας φίλο. Λογικό και επόμενο είναι λοιπόν το άκουσμα της και μόνο να τρομάζει τους ιδιοκτήτες σκύλων. Με τις σωστές κινήσεις όμως, είναι στο χέρι μας να σώσουμε τη ζωή ενός ιδιαίτερα αγαπημένου φίλου.

λεϊσμανίαση

  • Τι ακριβώς είναι.

Η λεϊσμανίαση αποτελεί μία παρασιτική νόσο, η οποία μεταδίδεται κατά κανόνα με το τσίμπημα της φλεβοτόμου σκνίπας (Phlebotomus). Τα παράσιτα της πάθησης αυτής ζουν στο συκώτι, τη σπλήνα και το μυελό των οστών των σκύλων, έχοντας τη δυνατότητα να πολλαπλασιάζονται ταχύτατα. Στο 90% των περιπτώσεων προσβολής από καλαζάρ παρουσιάζονται και πληγές στο δέρμα του ζώου, ενώ επιπλοκές εμφανίζονται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του σκύλου αρχίζει να εξασθενεί. Δίχως την κατάλληλη θεραπεία, η παρασιτική μόλυνση είναι σε θέση να επιφέρει τον θάνατο του ζώου μέσα σε δύο χρόνια.

Οι παραλλαγές της νόσου είναι κατά βάση τρεις: η δερματική, που απαντάται συχνότερα, η σπλαχνική (γνωστή και ως “καλαζάρ”) και η βλεννογονική, η οποία σπανίζει περισσότερο.

 

  • Τρόποι Εξάπλωσης της Νόσου.

Ενδιάμεσος ξενιστής της νόσου δεν είναι το κοινό κουνούπι, αλλά η συγκεκριμένη φλεβοτόμος σκνίπα,  η οποία τσιμπά τον σκύλο, καθώς τρέφεται με αίμα προκειμένου να εναποθέσει τα γονιμοποιημένα αυγά της. Αν ο σκύλος είναι ήδη μολυσμένος, η σκνίπα απορροφά το παράσιτο από το μολυσμένο αίμα και 8 με 10 μέρες αργότερα, μπορεί να το μεταδώσει σε άλλα σκυλιά που τσιμπά. Εντονότερη δραστηριότητα παρουσιάζει κατά τη διάρκεια του απογεύματος και της νύχτας, ενώ είναι λιγότερο δραστήρια κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας. Ωστόσο, τσιμπάει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας όταν κάποιος την ενοχλήσει περιφερόμενος σε παράκτιο δασικό ή θαμνώδες περιβάλλον.

 

  • Πώς καταλαβαίνουμε πως ο σκύλος μας έχει προσβληθεί;

Η πρόοδος της ασθένειας είναι χαρακτηριστικά αργή. Ο χρόνος που μεσολαβεί από το χρονικό σημείο της μόλυνσης μέχρι την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων ποικίλλει – από μερικές εβδομάδες μέχρι και λίγα χρόνια. Αρχικά μάλιστα, δεν υπάρχουν συμπτώματα. Η ασθένεια μπορεί να διαγνωσθεί μόνο με εξετάσεις αίματος, οι οποίες επομένως καλό είναι να γίνονται μια ή δύο φορές το χρόνο.

 

  • Υπάρχουν ομάδες υψηλού και χαμηλού κινδύνου;

Όχι. Αν μία μολυσμένη σκνίπα τσιμπήσει κάποιον σκύλο, θα τον κολλήσει λεϊσμανίαση. Είναι αδιάφορη η ράτσα του σκύλου, η ηλικία του ή ποια είναι η κατάσταση της υγείας του – σε κάθε περίπτωση θα κολλήσει. Το παράσιτο μπορεί επίσης να μολύνει και άλλα ζώα αλλά, όπως φαίνεται, δείχνει προτίμηση στον σκύλο. Οι γάτες μολύνονται πολύ σπάνια.

 

  • Τι συμπτώματα εκδηλώνονται λόγω της ασθένειας;

– Υπερμεγέθη νύχια
– Διόγκωση των λεμφαδένων, της σπλήνας και του ήπατος
– Προβλήματα στο συκώτι και τα νεφρά
– Απώλεια τριχωτού
– Απώλεια τριχωτού γύρω από τα μάτια, σαν να “φοράει γυαλιά”
– Πληγές στο δέρμα του σκύλου
– Αναιμία
– Απώλεια όρεξης ή βουλιμία
– Πυρετός
– Καταρροή ή αιμορραγία από τη μύτη
– Ατροφία μυών, ειδικά του κροταφικού
– Απώλεια βάρους, ακόμα και αν το ζώο τρέφεται σωστά
– Πιτυρίδα στο κεφάλι και την πλάτη
– Θαμπή γούνα με αποσπασματική ανάπτυξη του τριχωτού
– Γαστρεντερίτιδα, πολυ-αρθρίτιδα και εντερίτιδα.

 

  • Θεραπεία

Η θεραπεία έχει εξελιχθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και μπορεί να επιμηκύνει τη ζωή του σκύλου, να τον ανακουφίσει ή να απομακρύνει τον κίνδυνο. Εφόσον η ασθένεια διαγνωσθεί έγκαιρα, δίχως να εμφανιστούν προβλήματα στο συκώτι και τα νεφρά και εφόσον ακολουθηθεί η κατάλληλη θεραπεία, τότε οι πιθανότητες οριστικής θεραπείας παραμένουν μεγάλες.

 

  • Μετάδοση της λεϊσμανίασης στον άνθρωπο.

Το φαινόμενο είναι σπάνιο. Πιστεύεται πως μια μολυσμένη σκνίπα η οποία θα μπορούσε να μεταφέρει την ασθένεια σε κάποιον σκύλο δεν θα το κατόρθωνε τσιμπώντας έναν άνθρωπο. Υπολογίζεται πως για κάθε 100.000 μολυσμένους σκύλους, ο αντίστοιχος αριθμός των μολυσμένων ανθρώπων φτάνει στους 25. Άνθρωποι με ιδιαίτερα αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως για παράδειγμα καρκινοπαθείς σε φάση χημειοθεραπειών ή ασθενείς με HIV, είναι περισσότερο ευάλωτοι στην ασθένεια.

Οφείλουμε να επισημάνουμε, πως η ασθένεια δεν μεταδίδεται από σκύλο σε άνθρωπο. Μεταξύ δύο σκύλων μεταδίδεται στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μέσω της σκνίπας.

 

  • Υπάρχει δυνατότητα προστασίας;

Είναι λογικά αδύνατο να προστατέψουμε τον σκύλο μας πλήρως. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να βρισκόμαστε σε εγρήγορση κατά την περίοδο δραστηριότητας της σκνίπας. Η σκνίπα εμφανίζεται τους θερμούς μήνες του χρόνου – κοινώς, πλέον, μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και τον Μάιο φτάνοντας μέχρι και τα τέλη Σεπτεμβρίου. Οι σκνίπες απαντώνται σε σκοτεινά μέρη αυξημένης υγρασίας και δρουν κατά κύριο λόγο το βράδυ.

Περιλαίμιο αισθητικά άψογο, αλλά ακατάλληλο για την αντιμετώπιση της σκνίπας.

Ένας καλός τρόπος για την προστασία του σκύλου μας είναι να του φορέσουμε κάποιο φαρμακευτικό περιλαίμιο εμποτισμένο με την ουσία δελταμεθρίνη κατά την παραπάνω περίοδο. Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως, ακριβώς επειδή μια “υγιής” σκνίπα δύναται να μεταφέρει το παράσιτο αν τσιμπήσει σκύλο, πρέπει να φροντίζουμε ώστε το έντομο να μην πλησιάζει τον σκύλο μας, ακόμα και αν αυτός είναι ήδη μολυσμένος! Για τον λόγο αυτό, ακόμα και αν ο σκύλος μας αρρωστήσει, δεν πρέπει να του αφαιρέσουμε το συγκεκριμένο περιλαίμιο, ώστε να ελαττώσουμε την πιθανότητα μετάδοσης της νόσου και σε άλλα σκυλιά.

Μεγάλη, τέλος, είναι η σημασία των προληπτικών εξετάσεων οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε, καλό είναι να διενεργούνται στον τετράποδο φίλο μας δύο φορές τον χρόνο.

 

Σε γενικές γραμμές, καλό είναι να είμαστε πάντα παρατηρητικοί και να συμβουλευόμαστε τον κτηνίατρο όποτε παρατηρούμε κάτι το ασυνήθιστο στη συμπεριφορά του σκύλου μας. Με την σωστή πρόληψη, την έγκαιρη διάγνωση και την κατάλληλη θεραπεία θα μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε την πιθανότητα δυσάρεστων και δύσκολα αναστρέψιμων καταστάσεων.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on Google+Email this to someone
Sharing is Caring!

Comments are closed.